Pól dnia minęło. Nie skończono spraw.
Lecz lekkie kartki książek trzepotliwych
ledwie słyszalnym szmerem cichych traw
dotknęły duszy. Ale nie olśniły.

Przez pozostały z zimy w oknach kurz
Wiosna porusza pokój promykami.
I po co przyszła zza dalekich mórz? 
Po co tak głośno brzęczy strumykami?

I nadal błądzić w lochach ciemnych słów,
jak liczby wyliczając prawdy w męce
rzemiosło tępe doskonalić znów i znów.

Marzenie puste, nieuchwytny cień -
rozłożyć sztukę po szufladkach sensu.
Ale skończona gra. I minął dzień...


*  *  *

Прошло полдня. Не сделаны дела. 
Лишь легкие страницы книг случайных 
чуть слышным шелестом холодного крыла 
коснулись глаз. Но не открыли тайны. 

Весна сквозь пыль оконного стекла 
ощупывает комнату лучами. 
Спроси ее, зачем она пришла? 
Зачем звенит за окнами ключами? 

Опять блуждать в подвалах темных слов. 
Высчитывая истины, как числа, 
оттачивать тупое ремесло. 

Пустая цель, нелепая мечта - 
искусство разложить по полкам смысла... 
Но день прошел. Подведена черта.