Nie lubię cyrku.

Ci debilkowaci klawny ze swymi płaskimi żarcikami, tresowane karzełki, śmierdzące małpy, napółzdechłe lwy i tygrysy, zmęczone zestarzałe akrobatki z fałszywym usmiechem na gęsto "otynkowanych" twarzach...

Gorszym od cyrku może być tylko teatr.

Ci zadufani, pewni siebie aktorzy, którzy udają, że pokazują głębię ludzkich uczuć i stosunków, jak gdybyby ta głębia istniała w rzeczywistości, te zakurzone, jakby znależione na śmietnisku dekoracje, imitujące rzeczy realnego swiata, publiczność, obłudnie udająca, że ją porusza to, co się dzieje na scenie...

Gorszym od teatru może być tylko kino.

Płaskie ruchome obrazki, okrawki mażeń, sprytnie zmontowane reżyserską ręką - manipulacja zdolnością do skojarzeń ufnego widza, te powtorzające się w nieskończoność fabuły, podglądanie przez dziurkę od klucza cudzego wymyślonego życia...

Gorszą od kina może być tylko telewizja.

Niegdyś Wiktor Szkłowski pisał, że telewizja - to sen niemowlęcia, które jeszcze nie wie, jakie siły i możliwości są w nim ukryte; minęło trzydzieści lat i miemowlę wyrosło na debila o tłustej gębie cały czas przebywającego w letargu oper mydlanych i wypuszczającego ślinę jak pies Pawłowa na widok błyszczących opakowań filmów reklamowych...

Gorsze od telewizji są tylko gry komputerowe.

Apoteoza zwycięstwa ludskiego rozumu nad samym sobą - niekończące się błąkanie w mrocznych labiryntach wirtualnego średniowiecza, gdzie ilość zabitych wrogów jest wprost proporcjonalna do ilości czasu, zabitego w realnym życiu, które nagle się kończy i nie można skorzystać z życia zapasowego lub z magicznego kryształu, nie można nacisnąć przycisk «reset», i oto już cyrkowa orkiestra gra pożegnalny marsz, kurtyna opada, przez ekran przesuwają się napisy z nazwiskami pomocników reżysera, operatorów, programistów efektów specjalnych i ostatnie słowa - ni to "THE END", ni to "GAME OVER"...

  2001