POLA RÓŻ 

Gdzież te rozległe pola dzikich róż, strome przejścia 
oddechu, gdzie spalone wzgórza Kissawos, którego 
skały zanurzały się w płonącym błękicie chmur, 
a z rozprutych żył nieba wyciekała krew słońca; 
gdzież ta sygnaturka południa, kiedy 
opieczętowywałem twoje piersi i brzuch wargami, 
a ogromny fioletowy ptak zawisł nad nami i okrył 
swoim cieniem; płonące cierniste krzewy raniły ci 
duszę druzgocącym pięknem; czy to była 
Makrinica, a może Kieramidi uchwycone w lasso 
słońca, gdy oniemiałe z zachwytu plemię z północy 
padało na twarz i cicho śpiewały żagle płynące 
ku wyspie Skiathos; łowiliśmy kraby i jedli chłodne 
dzadziki; 
gdzież, Mario, te wielkie pola dzikich róż, w których 
syczały węże i zakorzeniała się nasza tęsknota, 
a na dole, w tawernie, słychać było pieśń żeglarzy; 
nadchodziła noc pełna łowów 
w błękitnych wodach zatoki, ze świecącą gwiazdą 
ośmiornicy w głębi morza; niebieski księżyc tańczył 
na twojej dłoni i targnął 
mną nagły lęk, że czerwone wzgórza 
są tylko zjawą. 



NATCHNIENIE 

O smutne muzy, pieśniarki bogów, córy miłości 
Mnemosyny i Zeusa, siostry elegancji i wdzięku, 
nie śpiewacie już 

Wesołych pieśni mieszkańcom Olimpu, zostałyście 
wygnane z gór Tracji i Beocji, z wyżyn Helikonu 
i szczytów 

Parnasu, nie spotykacie się na zboczach Pierri, 
gdzie pasą się dziś kozy i jak we mgle 
snują się turyści. 

Gdzież wasze liry, gry na aulosie, zwoje papirusu, 
atrybuty tajemnicy. 

Gdzie wasze niewidzialne tchnienie, które zapalało 
gęsie pióra i otwierało drogi do wieczności; 
nie uczestniczycie 

W nowych zaślubinach Tetydy i Peleusa, Harmonii 
i Kadmosa, nie kochacie się wśród gajów oliwnych 
i na skałach 

Attyki, nie mkniecie jak złote strzały nad wodami 
Morza Egejskiego i nie stajecie nad głowami poetów, 
by szeptać 

Słodkie melodie, bowiem dzisiejsi poeci nie wiedzą, 
co to jest natchnienie. Dzisiejsi poeci mają pomysły 
i twórczą inwencję, 

Zdolności i talent, i twardo stąpają po gruncie 
żelaznej logiki sławy, tylko czasami spłoszy ich myśl 
jakiś dziwny jęk w sercu 

I zdławione gardło skomlącej pieśni. 
I zdziwi wyciągnięta dłoń 
nieistnienia. 



NA KOŃCU 

Przepraszam za niepocałunek 
przepraszam za nieuśmiech 
przepraszam za niespojrzenie 
przepraszam za niechcenie 
Jeźdźcy nieistnienia okrążają 
nasze życie 
i cwałuje kawaleria niebytu 
pośród naszych niedowidzeń 
by ujawnić niepojętość świata 
który się spełnia w niemożliwościach 
i niedopowiedzeniach 

A twoje niedotknięcie 
parzy moje nieme usta 
a twoja niepamięć 
pogrąża mnie 
w smutku 

Jestem na końcu 
niczego 



DZIĘKUJĘ CI PANIE 

Za ten cios w życie, które pękło 
na drobne kawałki i zawyły szakale 
na końcu każdej drogi 

Za ból myśli, która tonęła 
pośród majaków, 
gdy ścięta głowa mego dziadka 
Ignacego spadła mi u nóg 
Za pustkę, gdy z dna oczu 
wyłaniały się urojenia 

Za nicość, 
kołyskę nocnych lęków 

Za mrok duszy i cierpienie, 
którego nie rozumiałem 

Za wzgardliwe usta sprzedajnych 
przyjaciół 

Za dwadzieścia lat milczenia 
Łąko, na której pasą się 

moje strofy i piją ze źródeł 
czystej śmierci 

Pustynio wielu śladów 
ciszo w zgiełku świata 


I za to dziękuję Ci, Panie, 
że Cię nie pojmuję, 

pętlo wisząca 
nad moją głową, 
koło ratunkowe. 
 
 

NA PLAŻACH RETHIMNO
 
Twoje ciało nabrzeże pełne muszelek
pyłków słońca płatków złotych liści
i ścieżek moich warg
archipelag w centrum którego płonie 
czerwona figa  
dzika konnica świetlistych jeźdźców
pędzi w głąb twoich płynów
u twoich stóp śpiewają drobne kamyczki
tańczą ziarnka piasku a w płomieniach 
skóry skaczą jelenie moich palców
i kołysze się potężny konar eukaliptusa 
a światło twoich oczu przeciąga linę
między moimi udami i do Zatoki
wpływa nagi księżyc
mego języka
 


PUSTELNIK

Ja pustelnik ciszy
mamroczę w półśnie twoje imię
pusta klatka z której wyfrunął ptak
rosną kolce twojego milczenia i bolą 
zaciągam się do armii mroków
której rytmiczny krok wybija noc
ślepe światło gwiazd gaśnie
a pyłek księżyca spada na powiekę
która zwisa jak odcięta ręka
i  skradają się halucynacje 
siostra śmierć przecieka 
przez żyły do moich oczu
a u wezgłowia świtu staje zjawa
i otwiera usta
widma są moimi
braćmi