...I jeżeli «cały świat - to teatr», możliwe, ze jest to teatr lalek, gdzie człowiek, bezbronny wobec losu, okrucieństwa, grzechu, moze zgubić wiarę, poczuć się bezradnym, załamanym, odrzyconym. Chcę pokazać bezbronność człowieka dobrego, jego ufną, może nawet naiwną otwartość, potrebę zrozumienia, miłości i czułości; pokazać człowieka takim, jakim żyje wśród ludzi, jakim stanie przed Bogiem; pokazać stosunki ludzi bliskich i obcych, połączonych rodziną i samotnych. Chcę pokazać przejawy duszy i stany emocjonalne, poczucie ludzkiego ciepła i dobra. Lubię wymyślać, «reżyserować» swoje obrazy, - stwarzać sytuacje, budować stosunki między postaciami, stopniowo uwolniając fabułę od tego, co wydaje mi się drugorzędnym. Postacie na moich obrazach są nagie, ponieważ każdy kostium - umowny, czy historyczny - zawsze jest maską, zawsze wpływa na obraz... Staram się pozostawić na płótnie tylko to, co najważniesze, życiowo niezbędne - Człowieka i Przyrodę.