«19 kwietmia 1998 we Lwowskiej Galerii Sztuki otwarto wystawę UKRZYŻOWANY. Zaprezentowane eksponaty zostały zebrane, a tym samym uratowane, przez pracowników Galerii i innych muzeów Zachodniej Ukrainy podczas ekspedycji organizowanych w latach 1962 - 1980 w ukraińskiej Galicji, na Podolu i Wołyniu. Figury Chrystysa, odłączone od krzyża, zniszczone, z oderwanymi kończynami, często bez głów,noszące ślady siekiery, odnajdywano w zaroślach koło dzwonnic i kapliczek, na mogiłach, na dachah zamkniętych wówczas świątyń. To, czego nie udało się wtedy uratować, zginęło bezpowrotnie. Przeważająca część arcydzieł sztuki sakralnej przestała istnieć nie tylko z powodu braku odpowiedzialności "funkcjonariuszy od sztuki" w państwie totalitarnym, ale również, jakże często, pasywnej postawy ludzi wychowanych duchu pogardy dla religii i kultury i religii chrześcijańskiej.Uratowano od zniszczenia około 1000 przedstawień Ukrzyżowania, w tym ponad połowę dzięki pracownikom Lwowskiej Galerii Sztuki. Zaprezentowane Ukrzyżowania są w większości dziełami nie znanych z imienia i nazwiska twórców. Powstały w ciągu minionych pęciuset lat i podlegały wpływom sztuki i kultury zachodniej. Widoczne są wyraźne cechy europejskiego gotyku, renesansu i baroku. Wielki wpływ na rozwój lwowskiej rzeźby wywarła nowatorska pod względem traktowania formy plastycznej twórczość legendarnego i tajemniczego rzeźbiarza połowy XVIII wieku, Jana Jerzego Pinzla. Spod jego dłuta wyszły wstrząsające Ukrzyżowania dla świątyni pod wezwaniem św. Marcina we Lwowie oraz dla kościołów w Hodowicy i Łopatynie. Około czterdziestu jego kontynuatorów i uczniów stworzyło jedną z najbardziej oryginalnych w Europie szkół rzeźbiarskich - szkołę lwowskiej rzeźby barokowej. W XIX wieku ekspresję i dynamizm lwowskiego baroku zastąpiły kanony akademizmu. Jedynie rzeźba ludowa, przez całe stulecia pozostająca pod wpływem malarstwa ikonowego, zdołała zachować swą emocjonalną bezpośredniość.» (Z tekstu prof. Borysa Woźnickiego towarzyszącego wydawnictwu albumowemu.)

Wydawnictwo albumowe ze 180 fotografiami Piotra Kłoska w opracowaniu graficznym prof. Lecha Majewskiego zostało uchonorowane w 1999 roku nominacja do Nagrody Literackiej "Ikar", oraz otrzymało Grand Prix w konkursie Polskiego Towarzystwa Wydawców Książki "Najpiękniejsza Książka Roku". Głównym motywem decyzji nagradzajacych gremiów był nowatorski i głęboko emocjonalny poziom fotografii. Pomimo upływu lat album nadal cieszy się dużym uznaniem fachowców i jest uważany za wydawnictwo przełomowe.