Wspólna improwizacja polistylistyczna

Swoistym "katalizatorem" tego projektu jest poeta z kijowskiego ugrupowania "kontrkultura" Eugene Wolynsky, obecnie mieszkający w Sztokholmie. To właśnie on w czerwcu 1989 r. wpadł na pomysł aby poznać ze sobą pianistów z dwóch różnych pokoleń: Aleksandra Andrijewskiego - znanego kijowskiego poety, muzyka, filozofa, historyka, kulturoznawce, beatnica z wielkim stażem, ucznia ukraińskiego kompozytora światowej sławy W.Sylwestrowa oraz Walentyna Dubrowskiego - studenta pierwszego roku wydziału muzykologii Konserwatorium w Kijowie, który mimo tego, że założył pierwszy w Kijowie legalny klub miłośników heavy metalu i marzył o stworzeniu własnego zespołu rockowego, już przez 2 lata aktywnie eksperymentował z nowoczesnym jazzem w pracowni muzycznej gitarzysty Walerija Koszmana. Po pierszej próbie wspólnego muzykowania dwóch artystów została podjęta decyzja o stworzeniu improwizacyjnego duetu fortepianowego.

Okres prób trwał ponad 2 lata w salach Konserwatorium w Kijowie (obecnie Narodowej Akademii Muzycznej Ukrainy). Wynikiem tych prób jest 82-minutowa płyta "Kijowska eklektyka", która została nagrana w listopadzie 1991 r. bez żadnych wersji powtórnych w studio Państwowej Telewizji i Radia Ukrainy. Utwór tytułowy z tej płyty trwa około 40 min i składa sie z 5 części, w których zastosowana została stylistyka od liryki pieśniarskiej do serialnych improwizacji na temat B-A-C-H. Dwoma latami później przez przypadek się okazało, że metody, wykorzystywane w stworzeniu utworów dla tej płyty wyprzedziły najnowsze osiągnięcia zachodnioeuropejskiej pedagogiki muzycznej, nazywane LEE JA JARE... Duet Aleksandra Sergejewicza Andriewskiego i Valentyna Iljicza Dubrovskiego (pierwsze litery z tych imion - imion ojców - nazwisk dają nazwę ASAVID) występował na wielu kijowskich scenach oraz wspólnie z W.Koszmanem i innymi muzykami stworzył w 1990 r. zespół muzyki chrześcijańskiej "Czas wiary".

1992 rok został przełomowym w historii The ASAVID Attraction. A.Andriewskij, który w owym czasie pracował jako kierownik muzyczny w teatrze "Dzerkało" ("Zwierciadło"), postanowił wraz z tym teatrem zamieszkać na następne 12 lat w Krakowie. Po ukończeniu studiów do tego miasta przyjechał także W.Dubrowskij. Kraków przywitał muzyków dość chłodno. Chodziło o to, że Polska dopiero co wyrwała się "brackich więzi rodziny krajów obozu socjalistycznego" i z obawą i podejrzeniem przyjmowała wszystko, co docierało do kraju zza granic wschodnich. Nie mniej jednak niepodważalna jakość grania duetu Aleksandra i Walentyna zaczęła powoli roztapiać lód krakowskiej publiczności. Wreszcie 8 lutego 1994 r. udało się zorganizować koncert na dwóch fortepianach w zabytkowej Sali Fontannej Krakowskiego Klubu Dziennikarzy "Pod Gruszką" z odpowiednim nagłośnieniem w mediach. Oprócz tego koncertu odbyło się wiele innych w licznych krakowskich klubach i pubach. Ponieważ w lokalach przeważnie nie było dwóch fortepianów, instrumentarium duetu zaczął się poszerzać. Częsta wzajemna zmiana instrumentów muzycznych, czasami nawet w trakcie wykonania jednego utworu, była odbierana przez publiczność jako rzadkie atrakcyjne muzyczne show. Stąd powstała nazwa projektu: The ASAVID Attraction. Projekt ten także odszedł od koncepcji zamkniętego duetu - brali w nim udział również saksofonista Aleksej Jakunin, flecista Anastas Sokołow (1965-2001), śpiewaczka Łada Gorpienko, bluesman z Chicago Paul Rimple i in.

Tymczasem armia nowopowstałej niepodległej Ukrainy postanowiła koniecznie uzupełnić W.Dubrowskim swoje formujące się szeregi. W związku z tym Walentyn był zmuszony opuścić Kraków i udać się do rodzinnego Kijowa załatwiać tę nieprostą sprawę. W wolne od niegocjacji z komisją poborową chwile Walentynowi udało się zrealizować jeden z licznych twórczych pomysłów A.Andrijewskiego: wspólnie z wokalistą, piosenkarzem i filmoznawcą Stalimirem Wasylewskim (1953-2004) i reżyserem dźwięku Aleksejem Sałowym powstał projekt "Harmider Band". Projekt ten w 1994 r. nagrał płytę "Nezabutnie" ("Niezapominane"),, w tonacji specyficznej kijowskiej muzyczno-poetyckiej groteski, nazywanej też "stiobem klasycznym". A po powrocie z wojska Walentyn natychmiast wylądował jako klawiszowiec w zreanimowanym przez A.Andrijewskiego legendarnym kijowskim zespole bluesowym "Second Breath" ("Wtoroje dychanije", "Drugi oddech"),, znanym jeszcze z lat 60-ch...

W styczniu 1996 r. W.Dubrowskij przybył z powrotem do Krakowa w celu kontynuowania współpracy z A.Andrijewskim w projekcie The ASAVID Attraction. Ale okazało się, że teatr "Zwierciadło" razem z A.Andrijewskim pracował już drugi rok w restauracji żydowskiej "Ariel" na słynnym krakowskim Kazimierzu, i de facto prawie wszystkie wieczory Aleksandr miał zajęte. Dlatego, mimo to, że Aleksandr i Walentyn mieli ze sobą stały kontakt, działalność koncertowa ich projektu zminimalizowała się niestety niemal do zera. Sytuacja zaczęła się poprawiać dopiero w 1999 r. Duet występował na ekskluzywnych imprezach, akcjach teatralnych, wziął udział w IV Festiwalu Filmu Niemego w Krakowie. Zaczęła się współpraca z Anną Żeber - solistką krakowskiego kabaretu "Dekadencja" i kierownikiem własnej Agencji Artystycznej A-Z. Wspólnie z uczestnikami "Dekadencji" - Anną Żeber i legendarnym krakowskim pianistą i wokalistą jazzowym Jerzym Bożykiem - powstał program recitalowy "Od Kijowa do Paryża", składającego się z ukraińskich piosenek ludowych, romansów rosyjskich, pieśni B.Okudżawy, piosenek z międzywojennego Lwowa, polskiej piosenki aktorskiej i francuskiego chanson.

W 2002 r. do The ASAVID Attraction dołączył znany polski kompozytor filmowy Marek Wilczyński, grający również na wielu instrumentach perkusyjnych. Jesienią owego roku w tym składzie została nagrana płyta "Trio",, składająca się zarówno ze standardów jazzowych, jak i kompozycji własnych. Po roku eksperymenty muzyczne tria The ASAVID Attraction przekształciły się w formę warsztatów muzyki improwizowanej, a dokładnie - komponowania w czasie rzeczywistym. W warsztatach tych brali udział również muzycy niezawodowi, natomiast posiadający dobry gust w wielu dziedzinach sztuki, poczucie formy i architektoniki, wnosząc przez to świeży i nietypowy wkład w kształtowanie utworów.

W 2004 r. A.Andrijewskij podejmuje decyzję o powrocie na stałe do Kijowa, nie tracąc w miarę możliwości kontaktu z kolegami od współpracy w Krakowie. A na końcu owego roku na Ukrainie odbyły się znane wydarzenia polityczne, znane na całym świecie pod tytułem "pomarańczowa rewolucja". Aleksandr wraz z rodziną aktywnie się włączył we wsparcie "pomarańczowych" - zwolenników W.Juszczenki - i w ramach tego wystąpił na kijowskim Majdanie Nezależnosti w składzie legendarnego ukraińskiego zespołu "Kobza". W grudniu tegoż roku do Kijowa przyjeżdża W.Dubrowskij. 8 stycznia 2005 r. muzycy nagrali w studiu Alekseja Sałowa trzy monumentalne kompozycje na syntezator i akordeon pod wspólnym tytułem "Pomarańczowa suita".